Ο έρωτας άργησε «μία» μέρα

---

Έχω καιρό να βγω ραντεβού και νομίζω ότι έχω λιγάκι «μουδιάσει». Ετοιμάζομαι να βγω με τον Α., έναν από τους πιο καλούς συνεργάτες της διαφημιστικής που δουλεύω. Λένε ότι δεν πρέπει να μπλέκεις με κάποιον από τη δουλειά, αλλά ο Α. είναι συνεργάτης, άρα όχι ακριβώς συνάδελφος. Είναι αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, πολύ έξυπνος, μορφωμένος, με εκλεπτυσμένα γούστα, έξυπνο χιούμορ, αρκετά γοητευτικός, ευγενικός και… τουλάχιστον 20 χρόνια μεγαλύτερός μου.

Από την πρώτη φορά που τον γνώρισα μου φαινόταν πολύ συμπαθητικός, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχα σκεφτεί τίποτα παραπάνω, καθώς στο γραφείο του είχε σε περίοπτη θέση μία φωτογραφία με δύο γελαστά παιδάκια.

Είχα υποθέσει ότι είναι παντρεμένος και σε τέτοια εγώ (εκουσίως τουλάχιστον) δεν μπλέκω.

Θεωρητικά, το πλαφόν μου στη διαφορά ηλικίας ήταν στα 10 χρόνια αν και μέχρι τώρα η μεγαλύτερη διαφορά που είχα με κάποιον «δεσμό» μου ήταν έξι.

Τον τελευταίο καιρό είχαμε συχνή συνεργασία λόγω ενός πρότζεκτ.

Ο έρως χρόνια δεν (;) κοιτά

Την περασμένη Παρασκευή επιτέλους τελειώσαμε. Είχα πάει στην εταιρία του μαζί με ένα συνάδελφο που έμενε στα νότια. Αφού τελείωσε το meeting, χαιρετιστήκαμε και ο συνάδελφος μου, με τον οποίο ήταν παλαιοί συνάδελφοι και αρκετά γνωστοί, του έκλεισε το μάτι και του είπε «Φιλιά στη Ρεγγίνα».

«Η μητέρα των δύο χαρούμενων αγοριών της φωτογραφίας», είπα από μέσα μου.

Τον χαιρέτησα και έβαλα το παλτό μου για να φύγω.

«Περίμενε λίγο, θα σε πάω εγώ στο σπίτι. Περνάω από κέντρο, είσαι ακριβώς πάνω στο δρόμο μου», μου είπε πριν προφτάσω να του πω να μην μπει στον κόπο γιατί θα πάρω το μετρό.
Δεν επέμεινα και πολύ στην άρνησή μου, φορούσα τις καινούριες μου ψηλοτάκουνες γόβες. Τις πήρα σε νούμερο 38, ενώ κανονικά φοράω 39. Όταν τις δοκίμασα μου φάνηκαν φαρδιές. Ε μα τι να κάνω! Ήταν το μόνο ζευγάρι που είχε μείνει και ήταν τόσο, μα τόσο ωραίες… Τη δεύτερη ημέρα των εκπτώσεων πήγα στο μαγαζί και είχαν ήδη εξαφανιστεί σχεδόν όλα τα καλά κομμάτια…

Γυρνάω στο θέμα μου.

Κατεβήκαμε στο γκαράζ, αφού προσφέρθηκε να μου κρατήσει την τσάντα του lap top. Μου άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού (είχε καιρό να μου συμβεί κάτι τέτοιο, αφού ήμουν έτοιμη να ρωτήσω, «μα καλά, αν κάτσεις εσύ στη θέση του συνοδηγού, ποιος θα οδηγήσει;»).

Μου είπε ότι είχε στο αυτοκίνητο CD με Ella Fitzgerald, Edith Piaf και Χαρούλα Αλεξίου, για να διαλέξω, αλλά αν ήθελα κάτι άλλο, μπορούσε να βάλει ραδιόφωνο.

Διάλεξα την Piaf.

Στο δρόμο μου πρότεινε να μου κάνει το τραπέζι για να γιορτάσουμε το τέλος του project που μας είχε παιδέψει αρκετά. Δέχτηκα.

Ωριμάζουν οι άντρες σαν το κρασί;

Στη διαδρομή μου πήρε λουλούδια από ένα πλανόδιο πωλητή που πετύχαμε σε ένα φανάρι.

Πήγαμε σε ένα πανάκριβο γαλλικό εστιατόριο με «Χρυσό Σκούφο», αστέρια Michelin και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, στο οποίο πάντα ήθελα να πάω, αλλά πάντα το ανέβαλα για όταν θα κέρδιζα το Τζόκερ.

Περάσαμε πολύ ωραία, στην αρχή λέγαμε για τη δουλειά, έκανε μιμήσεις του διευθυντή μου που έχει πολύ περίεργη προφορά, μετά μου έλεγε για τις σπουδές του, για τα ταξίδια του, για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου που τα είχε ζήσει από κοντά λόγω του μεγάλου του αδερφού κτλ.

Καμία αναφορά στα γελαστά προσωπάκια της φωτογραφίας.

Εγώ του έλεγα για τις σπουδές μου, για τη δουλειά μου, για το τι κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, υπερασπιζόμουν το Facebook, το οποίο θεωρούσε βαρετό κτλ. Α του έλεγα και που μου αρέσει να διασκεδάζω, ήθελε λέει να ακούσει πως τα περνάει η νέα γενιά.

Στο τέλος του γεύματος και ενώ πίναμε ένα πολύ ωραίο ροζέ κρασί, μου ακούμπησε απαλά το χέρι και μου είπε: «Θα ήθελα να βγαίναμε για ένα ποτό κάποιο βράδυ. Ακόμα και σήμερα αν θες».

«Σήμερα δυστυχώς έχω κανονίσει. Μπορούμε όμως το Σαββατοκύριακο, να μπορούν και οι άλλοι», είπα και πήρα το χέρι μου, δήθεν για να φτιάξω τα μαλλιά μου.

«Ποιοι άλλοι;».

«Τα παιδιά από το γραφείο. Φαντάστηκα ότι εννοείς να βγούμε για να γιορτάσουμε τη δουλειά που έκλεισε».

«Όχι, εννοώ να βγούμε οι δυο μας. Ωχ, ελπίζω να μην ήμουν πολύ απότομος, αλλά παραείμαι μεγάλος για να παίζω. Θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα… Από την πρώτη φορά που σε είδα ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα, αλλά δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία».

«Και τα παιδάκια στη φωτογραφία στο γραφείο σου;»

«Είναι τα παιδιά μου. Είπα να αφήσω για κάποια άλλη στιγμή αυτή την κουβέντα.»

«Και που θα είναι τα παιδάκια στη φωτογραφία όταν εμείς θα πάμε για ποτό;»

«Με τη μητέρα τους, στο εξοχικό του πατριού τους. Έχει ένα μεγάλο κτήμα με γήπεδο μπάσκετ, τρία σκυλιά, δύο κουνέλια και δεν ξέρω κι εγώ πόσες γάτες, οπότε προτιμούν να πηγαίνουν εκεί και με αφήνουν μόνο μου τα περισσότερα Σαββατοκύριακα».

«Έ όχι και μόνος σου». Είπα και του έκλεισα το μάτι.

«Τι εννοείς.»

«Έχεις και τη Ρεγγίνα για να γεμίζεις τα Σαββατόβραδα».

«Α ναι. Αλλά δεν μπορώ να πάω μαζί της για ποτό. Δεν έχω βρει ακόμα μπαρ που να δέχονται Γκόλντεν Ριτρίβερ…»

Κοκκίνισα…

Του είπα να με πάρει τηλέφωνο την επόμενη ημέρα.

Να βγεις ή να μη βγεις;

Στο γυρισμό μου ξανάνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και με ξαναρώτησε τι μουσική θέλω. Λουλούδια δε μου ξαναπήρε, ίσως επειδή δεν πετύχαμε κανένα πλανόδιο πωλητή στο δρόμο.

Πριν από λίγο με πήρε τηλέφωνο, φαντάζομαι για να κανονίσουμε για ποτό.

Είδα την κλήση μετά, δεν πρόλαβα να το σηκώσω γιατί ήμουν στο μπάνιο.

Κρατώ το τηλέφωνο στο χέρι.

Από τη μία θέλω να τον πάρω γιατί είναι πολύ γοητευτικός και ασκεί πάνω μου μία μεγάλη έλξη. Από την άλλη… δεν έχω ξαναβγεί ραντεβού με κάποιον 20 χρόνια μεγαλύτερό μου και με δύο παιδιά. Εδώ μου πήρε έξι μήνες για να συνηθίσω να του μιλάω στον ενικό…

Ούτε έχω ξαναβγεί με κάποιον που έχει Γκόλντεν Ριτρίβερ.

Βλέπετε, δεν είμαι και τόσο της ράτσας, προτιμώ τα «ανώνυμα» αδέσποτα.